सपने

कुछ सपने ऐसे भी होते हैं की वो सपनों में ही अच्छे लगते हैं हकीक़त में नहीं। - हर्षद कुंभार

#KshanKahiWechalele #harshadkumbhar #hindi #quotes #oneliner #quoteoftheday #hindistatus #hindiquote #quote

चांद्रयान 2.0

वो मोहब्बत धरती की, जो इतनी दूर से लाया था। 
ए चाँद, तूझे हमारा विक्रम मिलने आया था। 

अनहोनी सी हो गई, जब मिट्टी चूमने झुका था। 
थे कुछ मीटर के फासले, अब अनंत काल में रुका था। 

पर वादा हैं तूझसे ए चाँद, लौट के फिर से आयेगें। 
इस बार सिख के गए हैं, कल इतिहास ज़रूर बनाएँगे। - हर्षद कुंभार

#KshanKahiWechalele #harshadkumbhar #hindi #poems #poetry #isro #chandrayan2 #ISRO #Chandrayan

संधी पुन्हा नव्याने

कधी कधी आपल्याला एखाद्या काळ्या कुट्ट अंधारात ढकलले जाते पुन्हा नव्याने जन्म घेण्यासाठी पण हे ढकलणे म्हणजे जमिनीत पेरलेल्या बिया सारखे असते आणि आपल्या अंगी-भूत गुणांवर ठरते हारुन कुजून जायचे की लढून रुजुन रोप बनायचे. 

काळाने जरी फेकले तुला… 
एकट्याला गर्द काळ्या गर्भात, 
विसरू नको त्या बियाणाला… 
पेरले ज्याला मातीच्या पोटात. 

संधी दिली पुन्हा नव्याने… 
जन्म घेण्या राखेतून, 
परिस्तिथीला नको देऊ दोष … 
उभारून ये परत त्या गोटातून. 

तुझ्या अंगीचे गुण तूच जाण… 
अन ठरव हारून कुजून जायचे की, 
परिस्तिथीशी दोन हात करून… 
गर्भातून रुजुनच बाहेर पडायचे. - हर्षद कुंभार

#KshanKahiWechalele #harshadkumbhar #marathi #poem #maharashtra #pune #poetry

Poetry Life

ज़ख्म सा लगाता है, 
खाली खाली बीता दिन। 
कभी कभी दो पंक्तियाँ, 
जरासा मरहम बन जाती है. 

दर्द नहीं होता कोई, 
मगर उदासी छाई रहती है। 
पर लिख गया दिल कुछ तो, 
जीने की राह मिल जाती है। - हर्षद कुंभार

#KshanKahiWechalele #harshadkumbhar #hindi #poems #poetry

दुःख

जेव्हा दुसर्‍याच्या दुःखाला 
महत्व आणि गांभीर्य द्याल, 
तेव्हा स्वतः च्या दुःखाला पण 
योग्य न्याय मिळेल. - हर्षद कुंभार

#KshanKahiWechalele #harshadkumbhar #marathi #quotes #maharashtra #pune #quote #oneliner #quoteoftheday

लेखकाच्या नजरेतून

लेखकाच्या नजरेतून 

बर्‍याच वेळेला असे होते की एखादी भावना मनात चमकून जाते वीज कडाडून क्षणात निघून जावी तशी. पण मनाच्या नभात त्या भावनांची गडगडाट नाद स्वरुपात बराच काळ टिकून राहते. काही वेळेला त्या लगेच कागदावर उतरवणे जमते तर काही वेळा नाही. 

सारा क्षणाचा खेळ आहे पण अशातही बरेच लोक ती भावना जपून ठेवतात, मनाच्या लॉकर मध्ये जसे सोन्याचे बिस्किट ठेवतो ना तसे. नंतर फुरसत मध्ये पण त्या भावनेची घडणावळ केली जाते आणि एक शब्दांचा साज, मुलामा देऊन त्या भावनेला सुंदर गद्य किंवा पद्य रुपात कागदावर उतरवले जाते. - हर्षद कुंभार 

ख्वाहिश...

जिंदगी के समुंदर में, 
ख्वाहिशें कुछ फेंकी थी। 
पर मुसीबतों की लहरों ने, 
सारी किनारे कर दी। 

शायद बेखौफ लहरें, 
इरादों में ज्यादा मजबूत थी। 
और मेरी चाहत, 
कुछ कमजोर थी। - हर्षद कुंभार

ती एक रहस्यमय रात्र

ती एक रहस्यमय रात्र 

खूप जुना किस्सा आहे असे नाही पण १-२ वर्षे झाली असतील. प्रसंग तसा छोटाच आहे पण अजुनही सस्पेन्स मध्ये आहे. ही गावाकडे घडलेली घटना आहे त्याचे झाले असे की. मी, माझा भाऊ आणि मेहुणा आम्ही रात्री माझ्या कार मध्ये झोपायला गेलो होतो. 

कार मध्ये झोपायला जाण्या पूर्वीची कहानी अशी होती की मला गावी थंडी मध्ये प्रचंड सर्दी आणि कफचा त्रास होतो अजुनही. आणि गावी त्यावेळी आमचे घर म्हणजे स्टील चे पत्रे असलेले त्यामुळे रात्री थंडी खूप प्रमाणात घरातील वातावरण थंड करून टाकायची. अश्या परिस्थितीत झोप येणे शक्य नसायचे. रात्रभर जागून काढायचो कारण झोपलो की छाती पूर्ण जॅम होत असे आणि श्वास घेण्यासाठी पण त्रास होत होता. 

त्यावेळी मी असाच ४-५ दिवसा करीता गावी गेलो होतो आणि पहिल्याच दिवशी मला त्रास झाला. मग काय उपाय काय करावा म्हणुन मला आयडिया सुचली की कारचा ऐसी गरम वर ठेवून झोपू म्हणजे झोप लागेल. कारण झोपण्यापूर्वी कितीही शेकोटीच्या शेजारी बसलो तरी मध्य रात्री पुन्हा तीच अवस्था होत होती. आणि गावाकडील लोक तर म्हणायची की शेकोटी शेकली की अजून थंडी वाजते. 

दुसर्‍या दिवशी माझे ठरले होते गाडीतच झोपायला जायचे तशी वडीलांना पूर्वकल्पना दिली होती. पण त्यातही एक चिंता वजा भीती मला होती ही की एकट्याने कसा झोपू. कारण गाड्या खाली पार रस्त्याच्या कडेला लावलेल्या असतात. हा रस्ता म्हणजे सातारा-वाई रस्ता रात्री वाहने कमीच असतात आणि शहरी भागातील असणारे पथदिवे इथे नाही त्यामुळे चहूबाजूंनी काळाकुट्ट अंधार. 

यावर उपाय आणि सोबत म्हणुन मी माझ्या चुलत भावाला तयार केला अर्थात त्याला माझा थंडीचा त्रास माहीत होता. तो म्हणजे एक भाऊ कमी आणि दोस्त जास्त त्यामुळे आम्ही एकमेकांना नेहमीच प्रत्येक प्रसंगात साथ देत असतो. मग काय आमचे ठरले २ गोधडी घेऊन जाऊ आणि गाडीत झोपू असे ठरले. 

रात्री १० च्या सुमारास जेव्हा पूर्ण वाडीतील लोक अर्ध्या झोपेत पोहोचली तेव्हा आम्ही निघालो गोधडी घेऊन आणि जाताना मध्ये मेहुणा भेटला. त्यांचे घर खाली रस्त्याकडे जाताना मध्ये लागते म्हणुन जाताना त्याला आवाज देऊन गेलो तर तो पण येतो म्हणाला. 

गाडीत आम्ही किती वेळ तरी गप्पा मारल्या तरी रात्री १२-१ झाले तेव्हा कुठे जरा झोप येऊ लागली. हे दोघे झोपून पण गेले मी आपला जरा झोप लागेल का नाही या धास्तीने झोपेचा प्रयत्न करत होतो. आता गाडीत शेवटी अवघडल्यासारखं होत असल्याने किती झोप येणार मग मेहुणा म्हणाला मी जातो घरी झोपायला आणि तो गेला. आता गाडीत पुढे मी आणि मागच्या सीट वर भाऊ असे दोघे होतो. 

बाहेर कडाक्याची थंड होती त्यामुळे गाडीचा ऐसी गरम वर ठेवल्याने मस्त वाटत होते. पण पुढे बसुन बसुन काय झोप येईना मला आणि भाऊ मात्र मागे मस्त आडवा होऊन झोपी गेला होता. 

अधून मधून एखादी गाडी ये जा करत होती. मी गाडीत बसून जागा होतो त्यामुळे आजुबाजूला लक्ष जात होते. 

रात्री उशिरा २-३ आसपास अशीच एक टाटा सुमो गाडी आमच्या वाडीच्या जवळ येउन थांबलेली मी पाहिली. मी जरा जागाच होतो त्यामुळे साहजिक माझे लक्ष गेले आणि पाहू लागलो तर गाडी मुळात येतात हेड लाइट बंद करून आली होती आणि जवळ येऊन थांबली आणि त्यातून २ माणसे उतरली आणि त्यांनी रस्त्याच्या कडेला असलेला प्राणी आता तो कुत्रा होता की बकरी की कोंबडी देव जाणे. मलाही स्पष्ट दिसत नव्हते ते त्यांनी पोत्यात घालून गाडीत टाकून पसार झाले. 

हा काय प्रकार घडला मी आपला लपून हे सगळे पाहिले होते आणि भावाला उठवणार तर तितका वेळ त्या चोरांनी दिला नाही इतक्या जलद गतीने त्यांनी ते सारे केले होते. झाले आता तर काय टेंशन मध्ये मला काय झोप लागली नाही आणि रात्रभर मी पाळत ठेवल्या सारखे जागा राहिला होतो. 

दुसर्‍या दिवशी मी घडला प्रकार सांगितला पण कोणाचे काही चोरीला गेल्याचे कोणी बोलले नाही. आता मात्र मला कळेना झालेला प्रकार खरच घडला होता की माझा भास. त्यामुळे ती घटना एक रहस्य बनून राहिली आहे. - हर्षद कुंभार 

#harshadkumbhar #KshanKahiWechalele #memories 

एक सामान्य माणूस

ती सकाळ नसते की …
संध्याकाळ नसते …
मध्यरात्री कुठेतरी मी घरी पोहोचत असतो,

दोन जिवलग घरात …
वाट पाहून झोपेत कुठे तरी…
मी मात्र किचनमध्ये घुटमळत असतो,

घड्याळात काटे मध्यान्हवर तरी …
मी आपला टिव्हीचे चॅनल चाळत…
पचवायला काही वेळ पाळत असतो,

झोपी गेलेले दोन चेहरे…
डोळ्यात साठवून काही…
मी स्वतः ला सावरत असतो,

कुस बदलत उगाच …
झोपण्याचा तो फाजिल प्रयत्न…
झोप लागताच कुठे …
पुन्हा आॅफिसला जायला झगडत असतो. - #हर्षद_कुंभार

#क्षणकाहीवेचलेले #मराठी #कविता
#KshanKahiWechalele #harshadkumbhar #marathi #poem

१ वर्ष , ६ रूममेट आणि ५ स्वयंपाकी …

१ वर्ष , ६ रूममेट आणि ५ स्वयंपाकी …

    वर्ष २०१४ एप्रिल महिन्यात पुण्यात आलो तोच हा साल. सुरुवातीला काही दिवस मावशीकडे राहिलो पण जास्त दिवस रमू शकणार नाही हे माझेच मला माहीत होते. मलाही माझी स्वतंत्र बॅचलर लाईफ जगायची होतीच जी तोवर कधी जगलो नव्हतो.

          कंपनीतील माझ्यासोबत जॉईन झालेले अजून २ जण छान मित्र झाले होते त्यांच्या सोबत ही सुरुवात होणार होती. ठरल्याप्रमाणे आम्ही कंपनी जवळ कुठेतरी रूम पाहायला सुरु केले. डांगे चौक मध्ये हवा असलेला आणि नवीन कंस्ट्रक्शन झालेला असा २ BHK फ्लॅट मिळाला.

नवीन फ्लॅट मध्ये सगळेच आम्हाला नवीन संसार सुरु करत असल्यासारखे विकत घ्यावे लागले. त्या दोघांमध्ये तर मी अगदीच नवीन त्यामुळे गादी घेण्यापासून सगळी सुरुवात. आम्ही तिघे तर सेट झालो होतो पण फ्लॅटचे भाडे १२ हजार तिघांत परवडणारे नव्हते मग अजून ३ जण आम्ही शोधत होतो. त्याप्रमाणे आम्ही कंपनी आणि इतर ऑनलाइन साईट्स वर तशी जाहिरात दिली.

रोज पोरांचे फ्लॅट बाबतीत कॉल येऊ लागले होते त्यांना सविस्तर माहीती देत फ्लॅट पाहायला येण्यासाठी तारखा आणि वेळ देत होतो. आम्ही आयटी कंपनी मध्ये होतो म्हणून विद्यार्थी सोडून फक्त जॉब करणारी पोरं आम्हाला हवी होती. आम्ही मुलाखत घेतल्या सारखे बरेच पोरांना पडताळून पाहिले आणि ३ पोर निवडली. १ जण कॉग्निझंट , १ जण इंफ़ोसिस आणि एक जण इंटरशिप करणारा असे आम्ही फायनल केले. ठरल्याप्रमाणे त्यांच्या कडून सुरुवातीच्या सेटअपचे पैसे घेतले, आमचा थोडा भार हलका झाला होता आणि होणार होता.

आमचे ६ जणांचे जेवण कंपनीत होयचे पण ते जास्त दिवस चालले नाही कारण आम्ही कंटाळलो होतो आणि शेवटी मेस लावावी की फ्लॅट वर सोय करावी या निर्णयावर पोचलो. काही दिवस मेस सुद्धा लाऊन पाहिली पण पोरं भारीच शौकीन त्यांना हवे ते खायला मिळत नव्हते. सरते शेवटी मग फ्लॅट वर सोय करू असे ठरले.

फ्लॅटवर सोय करायच्या दृष्टीने आमच्याकडे काहीच नव्हते असे म्हणायला हरकत नव्हती शिवाय काही वस्तू एका कडे होत्या त्यामध्ये १ कुकर, १ टोप/पातेले आणि १ शेगडी. आता पुन्हा संसाराचा अविभाज्य भाग असलेल्या किचनला आम्हाला सजवायचं होते. महत्वाची अशी भांडी आम्ही D-Mart मधून घेतली. राहिला प्रश्न शेगडी आहे पण गॅस सिलेंडर तर लागणार म्हणून विचारपूस केली तर ब्लॅकने घेणे परवडणारे नव्हते. मग एकाच्या नावाने गॅस सिलेंडर घेण्याचं आम्ही ठरवले आणि काँट्रीब्युशन काढून आम्ही तेही केले. महत्त्वाचे असे सर्व झाले होते आता फक्त स्वयंपाकी राहिला.

ज्या सोसायटीमध्ये आम्ही राहत होतो तिथे वॉचमन काकांना आम्ही सांगून ठेवले आणि दुसऱ्या दिवसापासून रोज एक तरी मावशी/काकू विचारायला येऊ लागल्या. त्यातली पहिली स्वयंपाकी आम्हाला लाभली ती वयस्कर मावशी म्हणजे आम्हीच त्यांना फायनल केले जास्त अनुभव असेल या अर्थाने. दुसऱ्या दिवसापासून फ्लॅट वर स्वयंपाक सुरु झाला आमचे १५ दिवसात रुटीन बसले. दर आठवड्याला १६ नंबर बस स्टॉप जवळ आठवडे बाजार भरतो तेव्हा आळी-पाळीने दोघा-दोघांनी बाजार रविवारी भरायचा आणि महिन्याचा किराणा हे पण नक्की केले. प्रत्येक गोष्टीचा हिशेब मांडून ठेवायची सवय होतीच त्यामुळे महिनाअखेरीस मग प्रत्येकाचा हिशेब ही केला जायचा. हे सगळे अगदीच सुरळीत चालू झाले.

गंमत सुरु झाली ती काही दिवसांनी जेव्हा कॉग्निझंट वाला मित्राने मावशींबद्दल तक्रार करायला सुरुवात केली. त्याचे ऑफिस टाइम हे सकाळी ८ ते ५ असे होते त्यामुळे मावशींना सकाळी त्याच्यासाठी लवकर येऊन स्वयंपाक करून जायला लागत असे पण संध्याकाळी तो एकटाच असायचा फ्लॅट वर. त्या मावशींना बोलायची भारीच हौस त्यामुळे त्या मित्राला आपली सगळी घरची दुःखभरी कहाणी ती रोज संध्याकाळी ऐकवायची. बिचारा सुरुवातीला नवीन म्हणून सर्व ऐकायचा. २ महिन्यात तो इतका बोर झाला की विचारू नका दुसरी स्वयंपाकी बघू म्हणून बोलू लागला. मग काय झाला पुन्हा शोध सुरु …

काही दिवसांनी दुसरी स्वयंपाकी मावशी मिळाली आणि तिचेही रुटीन चालू झाले पण काही दिवसात हे लक्षात की ही नवीन मावशी भाजीमध्ये तेल खूप वापरते त्यामुळे ते आम्हाला आर्थिक आणि शारीरिक दृष्ट्या परवडणारे नव्हते. त्या मावशी बद्दल जरा संशय देखील येऊ लागला होता की तिने आम्हाला तिचे नाव खोटे सांगितले आहे आणि तिचे पान खाणे हे आपण आम्हाला खटकत होते.

याच दरम्यान आम्हाला आमचे स्वतः चे कपडे धुवून आणि फ्लॅटची साफ सफाई करून कंटाळा आला म्हणून आम्हाला कपडे धुवायला आणि फरशी पुसायला म्हणून अजून एक मावशी मिळाली ती फक्त तेव्हडेच काम करायची असे नाही पण इतर बायकांच्या गोष्टी सांगत असायची. तिच्या सांगण्यावरून आम्हाला असे कळले की दुसरी मावशीने आम्हाला खोटी माहीती दिली आहे. म्हणून हिला पण आम्ही काढून टाकली आणि नवीन मावशीचा शोध पुन्हा सुरु …

फरशी पुसणाऱ्या मावशीने तिच्या ओळखीच्या एका मावशीला आणले आणि ही आमची ३ री मावशी स्वयंपाकी होती. हीचे रुटीन बसता बसता एक गोष्ट कळली की ही नवीन तिसरी मावशी भाजीमध्ये शेंगदाण्याचा कूट खूप वापरते आणि जवळ जवळ सगळ्याच भाजीमध्ये वापरते. आता पोरांना अश्या भाजीची सवय नसल्याने ते भाजी घेऊन जायला टाळू लागले. शेवटी फरशी पुसणाऱ्या मावशींना सांगून तिलाही काढून टाकले. तसा तिला थोडा रागही आला कारण ती तिची मैत्रीण असल्यासारखं दोघी एकाच वेळी यायच्या आणि गप्पा मारत काम चालू असायचे. आणि ते बंद होणार होते.

आता आम्ही विचार केला की आपणच पाहू एखादी चांगली. तेव्हा आमच्या कंपनीतील एक मैत्रीण आमच्या सोसायटी मध्ये राहत होती तिने तिच्या घरी काम करणारी मावशी सुचवली. आता ही ४ थी मावशी आमच्याकडे येणार होती. तिचेही रुटीन सुरु झाले पण कालांतराने तिने चपाती बनवण्यात गडबड करायला सुरुवात केली. तिच्या चपात्या इतक्या कडक होत होत्या की दुपारीच त्या चावायचं म्हणले तरी जमत नव्हते. त्याबद्दल एक मताने आम्ही त्या मावशींना सांगितले तर ती म्हणाली की हे विकतचे पीठ असेच असते त्यामुळे चपात्या बिघडत आहेत. तुम्ही दळून
आणा पीठ. तिच्यासाठी आम्ही ते पण उपद्व्याप केले पण परिस्तिथी काही बदलली नाही. शेवटी मावशीच बदलली.

पुन्हा शोध सुरु ….

    शेवटी आम्ही पण सतत मावशी बदलून कंटाळून गेलो होतो आणि फरशी पुसणाऱ्या मावशींना विचारले की तुम्हीच करता का. सुरुवातीला ती नाहीच म्हणत होती कारण तिला बाहेर पण कामे आहेत जमणार नाही वेळे अभावी. आमचा शोध सुरूच होता त्यात आमच्या वर दया येऊन कधी कधी या मावशी आम्हाला नास्ता बनवून देयच्या. खूप विनवण्या करून करून शेवटी त्या मावशीने एक काम सोडून आमच्याकडे सुरु केले आणि आमच्या लिस्ट मध्ये ५ व्या स्थानी विराजमान झाल्या. आमचा आनंद गगनात मावेना असेच झाले होते. सगळे आलबेल चालू होते आणि वर्ष ही संपत आले होते त्यामुळे मावशीने तिचे पैसे वाढवून मागीतले होते. आम्ही पण इतक्या दिवसाची ओळख म्हणून मस्करी मध्ये करू करू बोलून काही दिवस घालवले. तिला वाटले पोर सिरियसली घेत नाहीये म्हणून तिने वेगळाच मार्ग निवडला आणि आम्हाला घाबरावयाला सुरू केले बोलता बोलता तिच्या पोरांबद्दल सांगू लागली की तिची मुले किती रागीट आहेत एक तर जेल मध्ये पण जाऊन आला आहे इत्यादी. ..

नाईलाजाने आम्हाला पैसे वाढवले लागले आणि मावशीला वाटले पोरं आता आपल्याला दबकून राहतील. ती कधीपण दांडी मारायला लागली तिच्या मर्जीने सर्व चालू लागले. आमचे स्वातंत्र्य गेल्यासारखे वाटल्याने आम्हाला निर्णय घेणे भाग होते. त्यात आमचे घरभाडे ही वाढले सगळं हिशेब बिघडू लागला. प्रत्येकाला जास्त खर्च होत आहे असे दिसू लागले आणि या मावशीला पण काढायचा निर्णय झाला. आणि आता बास म्हणून पुन्हा बाई नकोच बाबा म्हणून सगळे वैतागले. हळू हळू एक एक जण फ्लॅट पण सोडू लागला सुरुवात माझ्यापासून झाली कारण माझं लग्न झाले मे २०१५ मध्ये नंतर एक एक जण निघून गेला.

तो एक वर्षांचा अनुभव खूप काही देऊन गेला. - हर्षद कुंभार (२१/०९/२०१८)      

#KshanKahiWechalele #harshadkumbhar #marathi