मनाची सुंदरताच...

" चेहरा कितीही सुंदर असला तरीही मन सुंदर असावयास हवे. जर मन शुद्ध नसेल तर त्या सुंदर चेह-याचा काय उपयोग. म्हणून सुंदर पवित्र आणि शुद्ध मन ठेवा. ते मन स्वतःला आणि आपल्या जवळच्या मित्र परिवारास, नातेसंबंधितांना आनंदित, समाधानी ठेवेल. यातूनच ईश्वरी कृपेची अनुभती घ्या आणि ती निश्चित मिळेल याची खात्री बाळगा."  - प्रदीपकुमार केळकर

मुळ विचार प्रदीपकुमार केळकर यांचे आहेत . त्यांच्या इच्छेनुरूप मी त्यांच्या प्रगल्भ विचारांना काव्यरूप दिले आहे. त्यांच्या अनुमतीने मी 
केलेली ही कविता तुम्हाला अर्पण करत आहे मित्रांनो.   

चेहेऱ्याचे रंग रूप... 
असो कितीही छान,
मनाची सुंदरताच...
शेवटी करते महान.

कलुषित, ग्रासलेल मन...
न देई कसलीच सुंदरता, 
फासून लाख प्रसाधने...
न येईल ती उदारता.

पवित्र,शुद्ध विचारी मन...
करील आनंदी चारही दिशा,
नातलग,मित्रपरिवारात...
नांदेल सुख-समाधानाचा वसा.

ईश्वर मनी तेच असते...
जे तुम्ही चिंतिता,
स्वच्छ मनी वाहुद्या...
सदा सुविचारांचा झरा. -  मुळ विचार  (प्रदीपकुमार केळकर) , कविता अनुवादन (हर्षद कुंभार)
 
 

       
 
 
 

"अंकल ये रस्ता किधर जाता है " .

                    फार जुनी घडलेली ही सत्य घटना आहे. तेव्हा मी नुकतीच विज्ञान शाखेची पदवीधर परीक्षा दिली होती. आणि सुट्टीचा काळ होता. लग्न सोहळा म्हंटले की काय धाम धूम असते तुम्हाला माहीतच आहे. आणि तेव्हा आमच्या घरात पहिलेच लग्न माझ्या मोठ्या भावाचे ठरले होते. मी त्या वेळेस साहजिकच खूप खुश होतो. तेव्हा माझ्या घराचे सगळे पुढे गावाला लग्नाच्या तयारीला गेले होते . मी आणि माझ्या मावस भाऊ दोघे नंतर जाणार होतो. 

                तर मी माझ्या मित्रांना पत्रिका देण्याचे काम चालू केले होते. बरीचशी झाली होती देयची, आता फक्त एक मित्र जो जरा लांब राहायला होता. म्हंटले त्याला शेवटली देऊ. म्हणून त्या लांब राहणाऱ्या मित्राला पत्रिका देयचे ठरले. त्यावेळेस मोबाइल आमच्या एकाही मित्राकडे नव्हता त्यामुळे संवाद साधायला काही साधन नव्हते. 

                 त्या मित्राकडे मी एकदाच गेलो असल्याने फारसे काही लक्षात राहिले नाही कुठून कसे जायचे ते. आणि त्या मित्राकडे जायला फार गल्ली-बोळ असे पार करून जायला लागते. तेव्हा संभ्रमात असे काहीच लक्षात राहिले नाही. 

                 मी अन माझा मावस भाऊ दोघे संध्याकाळी त्याच्याकडे जायला निघालो. तेव्हा ५-६ वाजले असतील आणि आम्ही त्या मित्राच्या घराजवळ 

गेलो तेव्हा ७ वगैरे झालें असतील. आम्ही दोघे कधी या बोळातून तर कधी त्या गल्लीतून जात होतो पण ओळखीचे असे काहीच दिसत नव्हते.

                   माझा भाऊ मला शिव्या घालत होता की कुठे कुठे फिरवतोय म्हणून , तो आणि दोघही खूप वैतागलो होतो. एक शेवटचा प्रयत्न म्हणून आम्ही एका बोळात गेलो तिथे खूप अंधार होता आणि एक इसम इथे त्याच्या घराच्या उंबऱ्यात बसला होता.  पुढे अंधार असल्याने मी त्या 

इसमाला  विचारले "अंकल ये रस्ता किधर जाता है " .

                  त्या अंकल ने जे उत्तर दिले त्याने आम्ही दोघे जे काही हसत हसत तिथून पलायन केले की.  कारण ते अंकल काय म्हणाले माहितेय 

"ये रस्ता हमारी मोरी में जाता है.". त्याने आम्हाला काय समजले देव जाणे पण शिव्या घालत होता. मग आम्ही तिथून पळ काढणे भाग होते. 

                   भाऊ कंटाळून शेवटी म्हणाला जाऊदे ना यार , चल जाऊ घरी. मीपण म्हंटले ठीक आहे चल करून तिथून निघालो आणि समोर त्या मित्राचाच लहान भाऊ दिसला. काय सांगू तेव्हा इतके हायसे वाटले ना काय सांगू, सरते शेवटी त्याच्या घरी गेलो घडलेला सगळा प्रकार सांगितला. एकदम सगळीकडे हशा पिकली.  त्याला पत्रिका दिली आणि निघालो घरी जाई पर्यंत आम्ही दोघे सारखे हसत होतो त्या अंकलला आणि त्याच्या त्या वाक्याला आठवून. -  हर्षद कुंभार 

         

   

             

इंद्रधनूगत प्रेम...

पण आपण

काळ्या कुट्ट नभातून... 

आशेचा किरण झळकतो...

पण त्यातून आपल्या उमेदी का जाग्या होत नाही.

निर्जन डोंगर माथ्यावर...

सहज फुले अन पालवी फुटते...

पण त्यातून आपण जगण्याचा हुरूप का घेत नाही.

दुसऱ्यांवर सल्ल्यांचा...

पाऊस आपण पडतो...

पण त्याच पावसात आपण स्वतः का भिजत नाही.   - हर्षद कुंभार ( फेसबुकवरचा कवी म्हणत्यात मला)

-- तुझ्या अन माझ्यात--

-- तुझ्या अन माझ्यात--

तुझ्या अन माझ्यात...

अबोल असा करार आहे,

जरी नसेल बोललो काही...

सारा मनाचा कारभार आहे.

तुझ्या अन माझ्यात...

विणलेल छान स्वप्न आहे,

जरी नसेल सोबत विणल...

तरी सार मनोमनी ठरलेलं आहे.

तुझ्या अन माझ्यात...

भले दुराव्याची रेषा आहे,

परिस्थितीने दूर जरी...

मनी ध्येयाची मनीषा आहे. - हर्षद कुंभार (फेसबुकवरचा कवी म्हणत्यात मला)

मी चुकत असेल

मी चुकत असेल - हर्षद कुंभार (फेसबुकवरचा कवी म्हणत्यात मला)

एक दिवस मी ... इतका हतबल होईल वाटले नव्हते

एक दिवस मी ...

इतका हतबल होईल वाटले नव्हते,

ती अश्यारीतीने माझ्याशी वागेल 

हे खरच वाटले नव्हते.

आम्ही खूप प्रेम केले...

अगदी दिवस दिवस एकमेकांत गुंतून,

सारखे आठवते तिने मान्य केलेलं ते प्रेम...

चार चौघातपण एकांत साधून.

आज सगळे एकदम स्तब्ध...  

आजुबाजूच विश्व जस थांबल काही, 

फक्त मी तिच्या विचारात...

जसा जगाचा अन माझा संबंध उरला नाही.

मैत्री दाखवायला की 

"हां तुझी आठवण येते "

हे समजायला कधीतरी मेसेग करते.   

पण त्यात Love , प्रेम असले शब्द वगळून    

तिला प्रेमाचा तिरस्कार आहे की माझा 

काही कळायला मार्ग नाही,

पर्स्थितीने ती अशी वागत आहे की मुद्दाम

का तिने सांगितले नाही.

पण मी हरणार नाही ...

प्रेम काल जसे तसेच उद्याही असेल,

सांगा तिला मी तिथेच उभा...

तुझा हात धरायला तयार असेल. - हर्षद कुंभार ( फेसबुकवरचा कवी म्हणत्यात मला)

       

मी नेहमी तुम्हाला ...

मी नेहमी तुम्हाला ...

तिच्या सौंदर्यात भुलवतो,

तुम्ही तिला पहिले नसताना...

मी नेहमी तुम्हाला ...

तिच्या शब्दांमध्ये गुंतवतो,

तुम्ही तिला ऐकले नसताना...

मी नेहमी तुम्हाला...

तिला माझ्या काव्यातून दाखवतो,

तुम्ही तिला ओळखत नसताना...    

मी नेहमी तुम्हाला...

आमच्या प्रेमात जगवतो,

तुम्ही आमच्यापासून दूर असताना... - हर्षद कुंभार (फेसबुकवरचा कवी म्हणत्यात मला)

पावसा ....

आज बरसलास तू इतक्या दिवसांनी... 

का काहीच कसे वाटत नाही तुला,

कोण वाट पाहत असेल ... 

का जाणवत नाही तुला, 

एक तर आधीच असतोच...

फक्त तीनच महिने, 

त्यातपण तुझे आधीच...

ठरलेले असते उशिरा येणे.

तुझ्या चाहुलीनेच फक्त...

इथे कवींचे होते काव्यरूप बरसणे,

तुझ्या कल्पनेने सगळ्यांना...

अगदी चिंब चिंब भिजवणे.  - हर्षद कुंभार (फेसबुकवरचा कवी म्हणत्यात मला)

माझेच मन ते...

थोडा वेळ दिला मनाला ...

तिच्या विचारांमध्ये अंत घाठायला,

सगळ्यांपासून दूर....

क्षितिजात तिच्यासवे फिरायला.

मनानं मला एकटे केलं...

काही काळ दूर लोटलं होत,

तो तिच्या विचारात गुंग असे...

माझं मात्र त्याच्या परतीच वाट पाहण चालू होत 

अखेर तो आलाच...

गाठोड्यात सांर काही बांधून,

माझेच मन ते...

सांर काही ठेवलं माझ्यापुढ मांडून. - हर्षद कुंभार (फेसबुकवरचा कवी म्हणत्यात मला)