एकालाच जमलं वाघ होयला....

एकालाच जमलं वाघ होयला. - हर्षद कुंभार 

लहानपणाची दिवाळी

सर्वात आधी तुम्हा सगळ्यांना दिवाळीच्या प्रत्येक दिवसाच्या खूप खूप शुभेछ्या. आनंदी रहा सुखी रहा  

लहानपणाची दिवाळी आठवते सगळ्यांना ? 

माझ्या या एका प्रश्नार्थक वाक्यानेच तुम्हाला तुमचे दिवाळी साजरी केलेले लहानपण आठवले असेल. हो कि नाही.

दिवाळीच्या काळात तुम्ही खूप दिवाळी अंक आणि लेख वाचले असतील पुस्तकात नाहीतर कोणत्यातरी वेबसाईटवर.

मी तुम्हाला माझ्या लहानपणाची दिवाळी सांगणार आहे. बघा बर तुमच्या लहानपणाशी मिळती जुळती आहे का ते.

तर सुरुवात करूया चला तर मग आपल्याला १२ वर्ष मागे जावे लागेल.

अर्थात जे मी काही सांगणार आहे ते सगळे शालेय कालखंडातले आहे बर का !

शाळेत परीक्षेचे वेळापत्रक लागले की आधी संपते कधी या गोष्टीवर जास्त भर असायचा.

कारण दिवाळीच्या सुट्टीची सगळेच आतुरतेने वाट पाहत असायचो . कधी एकदाचे पेपर संपतील असे होयचे.

आणि एकदा कि पेपर संपले कि बास नुसता धुडघूस असायचा आमचा चाळीत.

हो चाळीतच अर्थात दिवाळीची खरी मज्जा ही चाळीतच येते हे वेगळे सांगायला नको नाही का.

सर्वात आधी गेल्या दिवाळीची पिस्तुल आहे का ते शोधायचे काम आम्ही करायचो. ती चांगल्या अवस्तेत असेल तर ठीक नाहीतर बाबांच्या मागे लागून नवीन घेयचीच. 

मला आठवतंय एकदा बाबांनी मला एक लोखंडी पिस्तुल आणली होती ती एकदम खरी पिस्तुलासारखी दिसायला होती आणि ते गोळ्या भरायचे हे तसेच होते फिरायचे ते गरगर.

दिवाळीच्या आधीच त्या पिस्तुलांनी आम्ही चोर - पोलीस खेळायचो. टिकल्या बंदुकीत भरून कंटाळा आला की एक कागदावर सगळ्या जमा करून 

तो कागद पेटवायचा त्यात काही औरच मज्जा असायची. टिकल्यांची रीळ असली की निरनिराळ्या पद्धतीने त्या फोडण्याचा आमचा प्रयत्न असायचा.

जसे की नट आवळायची पक्कड घेयाची त्यात टिकली धरून फोडायची.

नाहीतर रीळ घेवून थोड्या रफ जागेवर बोटाने जोरात घासायची आणि टिकली फोडायची. असे आणि असेल प्रकार आम्ही करायचो  

हे सगळे दिवाळीच्या आधी बर का. बाबा दिवाळीच्या आदल्या रात्री कधी फटाके आणायचे हे कधी कळले नाही आम्हाला. 

पण सकाळी लवकर उठून सर्वात आधी आम्हाला फटाके दाखवून 

लवकर उटन लावून अभ्यंगस्नान करायला लावायचे. तेव्हा अभ्यंग स्नानाचा खूप कंटाळा येयचा ते खरखरीत उटन आईला अंगाला लावायची अगदी नको वाटायचे ते.

पण महत्वाचे हे होते कि चाळीत सर्वात आधी उठून पहिला फटका कोण फोडणार. जणू शर्यंत लागली असायची तेव्हा. थोडा अंधार असे पर्यंत फटाके फोडायचे. 

फटाके पूर्ण माळ आम्ही फोडलेली आठवत नाही उलट माळ सगळ्या सोडवून एक एक फटका फोडायला खूप आवडायचे. तो फटका पण कसा फोडायचा माहितेय 

कुठ भिंतीत फट असेल तर तिथे खोचून फोडायचा. नाहीतर फटाक्यांचे रिकामे खोके घेयचे त्याच्यात ठेवून फोडायचा. अहो आम्ही तर काय करायचो माहितेय 

पिठाच्या गिरणीतून खाली पडलेले पिठी पिशवीत आणायचे. आणि मुठभर पीठ खाली जमिनीवर ठेवायचे त्यात एक फटका खोवायचा आणि मग फोडायचा. 

ते अक्षरशः चित्रपटातल्या दृष्यागत वाटायचे फुटताना आगीचा एक लोट उठायचं तेव्हा. खूप करामती केल्या त्येवेळेस आता आठवले कि फार छान वाटते.

चाळीत अजून एका गोष्टीची शर्यत असायची कुणी जास्त फटाके फोडले आणि त्यासाठी आम्ही एक शक्कल लढवायचो. रात्री गुपचूप आजूबाजूचा फटाक्यांचा कचरा स्वतःच्या घरासमोर 

आणून ठेवायचा म्हणजे दुसऱ्याला वाटेल अरे किती फटके फोडलेत याने. मुळात दिवाळी या गोष्टीवर थांबत नाही अजून खूप काही असते. सुट्टी संपेपर्यंत बाकी गोष्टी इतक्या लक्षात राहण्यजोग्या 

नव्हत्या किव्वा नसतील म्हणून ठळक काही गोष्टी तुम्हाला सांगितल्या आहेत.  

आठवणीतले बरेच क्षण सांगण्याचा मी प्रयत्न केला. अर्थात तुम्हाला जे नक्कीच आवडले असेल. आणि तुमचे बालपण तुम्हाला आठवले असेल अशी अशा करतो. तुम्ही केलेल्या काही अतरंग गोष्टीपण  असतील नाकी कळवा.  - हर्षद कुंभार                

          

                  

  

  

     

प्रेम म्हणजे फक्त ...

प्रेम म्हणजे फक्त ...
सागर किनारी मावळत्या सूर्याच्या साक्षीने साथीदाराचा हात हातात घेवून 
दूरवर पायाचे ठसे उमटवत आपल्याच सावलीला नाहीशी होताना पाहणे का ?

प्रेम म्हणजे फक्त ...
दिवस रात्र तिच्याच गोष्टींमध्ये गुंतून राहणे आणि सतत ती जवळ असावे असे वाटणे 
तिच्याशी बोलू वाटावे असे कि जसे जग फक्त दोघांचे आहे?

प्रेम म्हणजे फक्त ...
हेच कि ज्यात गुलाबाच्या फुलाला, विशिष्ट रंगाला अती महत्व येण . साऱ्या

नाजूक भावना जणू
फक्त त्याच काळात जन्माला येण. आयुष्यात काहीतरी नवीन घडतंय या भावनेने जगत राहण ?

प्रेम म्हणजे फक्त ...
ज्यात आपण विरहाच्या दुखाने साथीदाराशी बोलताना चंद्र ,सूर्य, ताऱ्यांचे नजराणे देत असतो.
प्रत्येक ती गोष्ट जी तिला आवडते त्यासाठी स्वतःच हट्ट धरणे. तिला खुश ठेवण्यासाठी वाटेल ते
करू असे या ताकतीने भरून येणे.?

अशीच असते का प्रेम कहाणी ? कि अजून काही - हर्षद कुंभार

|| माझ्या FB वरील नावाची जन्मकथा ||

                                                             ||  माझ्या FB वरील नावाची जन्मकथा || 

                             नावाची जन्म कथा नेहमीच खूप आकर्षक असते. मी मध्यंतरी एकदा एक पुस्तक पहिले होते त्यात आता पर्यंत सर्व नामांकित असलेल्या नावाच्या जन्मकथा होत्या. उदारणार्थ HP , Microsoft , इत्यादी. कंपन्या यांच्या नावाच्या जन्मकथा खूप छान होत्या. अर्थात हे ज्याने वाचल्या असतील त्याला किव्वा वाचेल त्याला कळेलच. 

                             तर इथे मुळ विषय असा की जसे या लोकांनी त्याच्या या गोष्टी शेयर केल्या तसाच मी ही प्रयत्न करावा असे मला वाटले म्हणून हा लेख. मी जेव्हा प्रथमतः फेसबुकवरला जुळतो तेव्हा आपले साधेच नाव टाकले होते  " Harshad Kumbhar " असे आणि तेव्हा मी कविता देखील करत नव्हतो आणि फेसबुकपण जास्त वापरात नव्हते फक्त account काढून ठेवले होते जसे आता twitter वर आहे . तेव्हा ओर्कुटचा जमाना होता. त्यावेळेस ओर्कुटवर पडीक असायचो. सुरुवातीच्या काही कविता मी ओर्कुटमध्ये पोस्ट केल्या आहेत. 

                 कालांतराने फेसबुक वापरात आले ज्या वेळेस मी कविता करण्याच्या पूर्ण भरात होतो. मग ओर्कुट सोडून फेसबुक वर कविता हळू हळू टाकायला सुरुवात केली. आता मराठी कविता असल्याने माझा मराठी बाणा जागा झाला होता आणि मी फेसबुकवरचे माझे नाव " हर्षद कुंभार " असे केले. काही दिवसांनी त्यातपण बदल करून मी आमचे मुळचे आडनाव लावून असे नाव केले " हर्षद राजे " . आले की नाही नावात वजन. मलाही अभिमानास्पद वाटायचे ते. FB मध्ये मित्रांना पण आवडले नाव ते. खूप जणांच्या कमेंट त्यावेळेस मला मिळाल्या होत्या.

खूप काळ हेच नाव मी ठेवले होते. 

              एकदा मला सहजच वाटले की यार प्रत्येक नामांकित व्यक्ती कोणत्यातरी खास ओळखीने नावाजलेला असतोच. महाराष्ट्राला लाभलेले कवी पहिले की सर्वाना टोपण नावे आहेत. त्यावेळेस मला कोणता ज्वर चढला देव जाने वाटले की आपले असे काहीतरी नाव असावे जेणेकरून ती आपली ओळख बनेल. मग झाली नाव काय असावे हे ठरवण्याची मोहीम. खूप विचार केला काही सुचेनाच. यात बराच वेळ गेला बर का तोपर्यंत माझे नाव " हर्षद राजे " हेच होते.

           एके दिवशी मी टीवी वर " My Name Is Khan " चित्रपट पहिला. एक वेगळेपण होते या नावात आणि त्यावेळेस एक मेसेज खूप वेळा मी पहिला ज्यात हिंदी आणि इंग्लिश चित्रपटांची नावे जर तो चित्रपट मराठीत केला तर त्याचे नाव काय असेल अश्या प्रकारचा होता.  आणि मला त्यावेळेस सुचले की यार जर  " My Name Is Khan " असा चित्रपट मराठीमध्ये बनवला तर त्याचे नाव काय असेल. आणि डोक्यात एक नाव आले ते होते  " पाटील म्हणतात मला  " . अर्थात ते इतके आवडले मला ना म्हंटले यार मराठी निर्मात्यांनी असा एखादा चित्रपट नक्की काढावा.

कदाचित  हा लेख वाचून कुणी हे नाव सुचवेल पण कुणाला चित्रपटासाठी. 

       तर आता पुढे यावरून मी माझ्या नावाची शक्कल केली आणि सध्याचे तुम्ही पाहत असलेल नाव " कवी म्हणतात मला " हे त्यावरून सुचलेले आहे. तुम्हालापण या नावाची सवय झाली आहे हो की नाही आणि हे नाव दिसले कोणत्या कविताच्या खाली की लगेच तुम्हाला कळते ही हर्षद कुंभार ची कविता आहे. सरळ म्हणायले गेले तर हीच ओळख बनली आहे माझी त्या नावातल्या वेगळेपणामुळे. तुमचे प्रेम आणि आशीर्वाद असाच राहूद्या आणि हे नाव पुढेही माझी अशीच ओळख बनून राहिलं हीच अशा करतो. 

                                                                                      - तुमचा हर्षद कुंभार ( फेसबुक वरचा कवी म्हणतात मला )

      

    

   

                      

" परतलेला भात "

                                             " परतलेला भात "

नमस्कार सगळ्यांना, 

                            आज अजून एक वेगळा लेख. मी नेहमीच माझे स्वानुभव तुमच्याशी शेयर करत असतो. तुम्हीपण चवीने ते वाचता लाईक करता शेयर करता त्याबद्दल आभारी आहे.  तर आजचा लेख आहे तो एका खाद्य पदार्थाबद्दल.  आता तुम्हाला प्रश्न पडला असेल या कवीला काव्य अन या गोष्टी सोडून मध्येच खायचे काय सुचले. पण खायचा पदार्थ तर ऐका आधी. 

        हा पदार्थ आहे " परतलेला भात ". अर्थात आई लहानपणापासून जे म्हणत होती तेच नाव मीपण सांगत आहे. तुमच्या घरी याला अजून काही म्हणत असतील. पण एक गोष्ट आहे पूर्ण महाराष्ट्रात हा पदार्थ लहान थोरापासून सगळ्यांना आवडणारा आहे. आधी लहान असताना आई बनवून देयची जेव्हा पासून नीट कळायला लागले मी स्वतः करायला लागलो.  

          हा भात करण्यासाठी मुख्य गोष्ट लागते ती म्हणजे रात्रीचा शिळा भात. आता तुमच्या चांगलेच लक्षात आले असेल मी कोणत्या खाद्य पदार्थाबद्दल बोलत आहे.  आधी मी माझी स्वतःची पद्धत सांगतो मी कसा बनवतो ते.  

 चला तर मग करूया सुरुवात 

 साहित्य : रात्रीचा शिळा भात, २-३ हिरव्या मिरच्या, हळद , जिरे , मोहरी, शेंगदाण्याचा कुट, थोडेसे तेल.       

 कृती : प्रथम शिळा भात जरा मोकळा करून घ्या. भातावर थोडी हळद टाकून जरा मिश्रण करून घ्या. कढईत थोडे तेल तापवून घेवून त्यात जिरे , मोहरी, आणि मिरची ही फोडणी तळा. आता . आता तो भात त्या कढईत टाकून मस्त फोडणीसोबत परतून घ्या.  त्या  नंतर त्यावर १-२  शेंगदाण्याचा कुट टाकून थोडा मिश्रण करून मंद आचेवर थोडा वेळ ठेवा की झाला तुमचा भात.  

  तर ही झाली माझी कृती प्रत्येकाची आपली वेगळी कृती असेल घरची. पण हमखास सगळ्यांच्या घरी होणारा हा पदार्थ आहे तर मित्रांनो माझ्या या लेखाशी सहमत असाल तर मलाही सांगा तुमचा अनुभव. चला काळजी घ्या. - तुमचा कवी हर्षद कुंभार 

  

          

Ek Kavita

                                                                           -हर्षद कुंभार (फेसबुकवरचा कवी म्हणतात मला)

मैत्रीच नातं ....

मैत्रीला कोणतीच परिभाषा नाही

आणि परिसीमा ही नसते.

अनोळखी कुणी कधी 

इतके जवळचे होऊन जाते की कळतही नाही   

जीवनाच्या प्रवासात ...

अपघाताने कोण अचानक येतो ...

मत आणि मन जुळवत आपलसं होतं.

तर....

कधी नेहमीच सोबत असणार ...

कुणी दुर्लक्षित एक... 

मैत्रीच नातं बेमालुणपणे जपत असतं.  - हर्षद कुंभार 

Friends Forever Then...

हाताच्या कोपऱ्यापर्यंत...  

बांधून फ्रेंडशिप band,

मार्करने गिरगटून...

भरवलेले T -Shirt n Hand       

मोबाइलचा inbox भरून...

वाहतो फ्रेंडशिपच्या sms नी,

स्वताच्या मनातले काही नसतं...

पाठवतात sms सारी उसनी.

जर मानतो आपण.. 

सदा फ्रेंड्स Forever ,

मग का celebrate करावा..

फक्त एका day वर.  - हर्षद कुंभार 

मनाची सुंदरताच...

" चेहरा कितीही सुंदर असला तरीही मन सुंदर असावयास हवे. जर मन शुद्ध नसेल तर त्या सुंदर चेह-याचा काय उपयोग. म्हणून सुंदर पवित्र आणि शुद्ध मन ठेवा. ते मन स्वतःला आणि आपल्या जवळच्या मित्र परिवारास, नातेसंबंधितांना आनंदित, समाधानी ठेवेल. यातूनच ईश्वरी कृपेची अनुभती घ्या आणि ती निश्चित मिळेल याची खात्री बाळगा."  - प्रदीपकुमार केळकर

मुळ विचार प्रदीपकुमार केळकर यांचे आहेत . त्यांच्या इच्छेनुरूप मी त्यांच्या प्रगल्भ विचारांना काव्यरूप दिले आहे. त्यांच्या अनुमतीने मी 
केलेली ही कविता तुम्हाला अर्पण करत आहे मित्रांनो.   

चेहेऱ्याचे रंग रूप... 
असो कितीही छान,
मनाची सुंदरताच...
शेवटी करते महान.

कलुषित, ग्रासलेल मन...
न देई कसलीच सुंदरता, 
फासून लाख प्रसाधने...
न येईल ती उदारता.

पवित्र,शुद्ध विचारी मन...
करील आनंदी चारही दिशा,
नातलग,मित्रपरिवारात...
नांदेल सुख-समाधानाचा वसा.

ईश्वर मनी तेच असते...
जे तुम्ही चिंतिता,
स्वच्छ मनी वाहुद्या...
सदा सुविचारांचा झरा. -  मुळ विचार  (प्रदीपकुमार केळकर) , कविता अनुवादन (हर्षद कुंभार)
 
 

       
 
 
 

"अंकल ये रस्ता किधर जाता है " .

                    फार जुनी घडलेली ही सत्य घटना आहे. तेव्हा मी नुकतीच विज्ञान शाखेची पदवीधर परीक्षा दिली होती. आणि सुट्टीचा काळ होता. लग्न सोहळा म्हंटले की काय धाम धूम असते तुम्हाला माहीतच आहे. आणि तेव्हा आमच्या घरात पहिलेच लग्न माझ्या मोठ्या भावाचे ठरले होते. मी त्या वेळेस साहजिकच खूप खुश होतो. तेव्हा माझ्या घराचे सगळे पुढे गावाला लग्नाच्या तयारीला गेले होते . मी आणि माझ्या मावस भाऊ दोघे नंतर जाणार होतो. 

                तर मी माझ्या मित्रांना पत्रिका देण्याचे काम चालू केले होते. बरीचशी झाली होती देयची, आता फक्त एक मित्र जो जरा लांब राहायला होता. म्हंटले त्याला शेवटली देऊ. म्हणून त्या लांब राहणाऱ्या मित्राला पत्रिका देयचे ठरले. त्यावेळेस मोबाइल आमच्या एकाही मित्राकडे नव्हता त्यामुळे संवाद साधायला काही साधन नव्हते. 

                 त्या मित्राकडे मी एकदाच गेलो असल्याने फारसे काही लक्षात राहिले नाही कुठून कसे जायचे ते. आणि त्या मित्राकडे जायला फार गल्ली-बोळ असे पार करून जायला लागते. तेव्हा संभ्रमात असे काहीच लक्षात राहिले नाही. 

                 मी अन माझा मावस भाऊ दोघे संध्याकाळी त्याच्याकडे जायला निघालो. तेव्हा ५-६ वाजले असतील आणि आम्ही त्या मित्राच्या घराजवळ 

गेलो तेव्हा ७ वगैरे झालें असतील. आम्ही दोघे कधी या बोळातून तर कधी त्या गल्लीतून जात होतो पण ओळखीचे असे काहीच दिसत नव्हते.

                   माझा भाऊ मला शिव्या घालत होता की कुठे कुठे फिरवतोय म्हणून , तो आणि दोघही खूप वैतागलो होतो. एक शेवटचा प्रयत्न म्हणून आम्ही एका बोळात गेलो तिथे खूप अंधार होता आणि एक इसम इथे त्याच्या घराच्या उंबऱ्यात बसला होता.  पुढे अंधार असल्याने मी त्या 

इसमाला  विचारले "अंकल ये रस्ता किधर जाता है " .

                  त्या अंकल ने जे उत्तर दिले त्याने आम्ही दोघे जे काही हसत हसत तिथून पलायन केले की.  कारण ते अंकल काय म्हणाले माहितेय 

"ये रस्ता हमारी मोरी में जाता है.". त्याने आम्हाला काय समजले देव जाणे पण शिव्या घालत होता. मग आम्ही तिथून पळ काढणे भाग होते. 

                   भाऊ कंटाळून शेवटी म्हणाला जाऊदे ना यार , चल जाऊ घरी. मीपण म्हंटले ठीक आहे चल करून तिथून निघालो आणि समोर त्या मित्राचाच लहान भाऊ दिसला. काय सांगू तेव्हा इतके हायसे वाटले ना काय सांगू, सरते शेवटी त्याच्या घरी गेलो घडलेला सगळा प्रकार सांगितला. एकदम सगळीकडे हशा पिकली.  त्याला पत्रिका दिली आणि निघालो घरी जाई पर्यंत आम्ही दोघे सारखे हसत होतो त्या अंकलला आणि त्याच्या त्या वाक्याला आठवून. -  हर्षद कुंभार